Kate zurruna

Katamalok esaten zuen berdin diola zein adinetakoak diren elkar ikusi gabeko egunak. Arlo askotan dauka zentzua horrek, baina nik gaur laguntasuna mahai gaineratu nahi dut. Berdin dio, berdin dio asteak edo hilabeteak pasatu izana. Berdin berdin besarkatuko diote elkarri lagun minek.

Barreak, ilusioa, txutxu-mutxuak … Gehienetan pozgarri eta zama pertsonalak arintzeko sendagaia izaten dira. Bestetan, buruhauste eta liskar bidaiarien gune. Zer dela eta bidaiari? Liskar horiek askorako ez direlako geratzen, etorri ziren bezala joaten dira.  

Norberak bere bidea hartu badu ere, urruntasunak hoztutako erlazioa segundo gutxitan berotzen da. Benetakoa bada, denborak ez dio minik egingo. Kate zurrun eta lodiak eguraldi txar eta onari eusten dion bezalaxe iraugo du. 

Bazen garaia!

Kalera irten eta, behingoz, berotasuna nabaritu dugu goizetik klase barruan egon garen ikasleok. Ez dakit noizbait konturatu zareten baina, eguzkia tristurarentzako sendagarria da. Berotasuna eskaini eta alaitasuna zabaltzen du gorputz osotik. Eguraldi onak normalean jendea pozten du. Niri bai behintzat! Argi izpiek bizitasuna ekartzen dute. Lehen ilun eta bustiak zeuden kaleak jendez gainezka daude orain. Inurriak bailitzan.

Eguraldiaren erruz, denboratxo bat neraman bizikleta hartu gabe. Bi kausengatik txapazko pareten gatibu izan naizelako azken asteetan. Gidabaimena atera eta praktikatzeko beharragatik, batik bat. Eta euriak ez zuelako amorerik ematen. Kotxean ibiltzeak ez dizu askatasuna sentitzen uzten, isolatuta baitzoaz. Haizea sentitu gabe, soinuak aditu gabe …  Baina, aspaldiko partez, eguzkia atera da. Hodeien artean ezkutatzen zen zeru urdina askatuz. 

Bazen garaia!

Bat hemen, bi hor

Irrika, gogoa eta betiko bi herriak atzean uztearen nahia batu ziren asteburu magikoan. Errepide luzeak, mendi berde argiak eta zeru urdina zipriztintzen zituzten hodeiak izan genituen lagun. Hotza gure laztanekin berotu eta isiltasunaren sekretua dezifratu genuen. Bitartean helmuga finkoa buruan, Asturias. Deskonexio-beharra asetzeko bidea. Gure lehen bidaia. Abentura zaletasunak txoko ederrenen ateak zabaldu zizkigun. Egunsentia mendi artean ikusi, eta eguzkia Ribadesellako zeruertzetik agurtu genuen. Elur artean galdurik, “mondogiloetatik” saltoka.

Elkarrekin gozatutako kilometro musikalek bidaia arindu eta gozotu zuten. Ametsak errealitate bihurtu ziren. Aske ginen gure ganbarako ohe gaineko izaretan imajinazioa marrazteko. Aske jolasteko ... 

Denbora arazo izatetik horren errege-erreginak izatera heldu, eta tren eta autobusen ordutegiei aio Pelaio esateko gai ginen. Arriondas herri txikiaren bidaiari izan ginen. Cangas de Onisen garagardo dastatzaileak. Covadongako Laku aurkitu ezinen topatzaileak. Ribadesellako portu ertzetik doazen oinezkoak. Potes herritxoaren kuttuntasunaren gozatzaileak. Eta nola ez ba, radar denen beldur ginen! Bi bat eginik, dena izan ginen.

Asteburu magikoa pasatu egin da baina, luzaroan iraungo du. Betiko grabatuta izango dugulako bihotzean. Argazki bat hemen, bi hor. Laztan bat hemen, bi hor. Herri bat hemen, bi hor. Maite zaitut bat hemen, bi hor. 

Kolosala

Elurra heldu da gaur Gasteizera, eta berarekin kaosa. Kolosala izan da elurtea. 15 zentimetroko elur geruzak errepide denei arazoak eragin dizkie. Garraio zerbitzuak eten dituzte. 30.000 etxe inguru argindarrik gabe gelditu dira. Alerta laranja pizten zen bitartean, ni ohean. Goxo-goxo. Burua martxan jarrita, ordu gutxira altxatu eta unibertsitaterako bidea hartu behar nuelakoan. Baina, gaur gauzak ez dira izan betiko moduan. Gaur alderantzikatu dira planak. Gaur monotoniari aurre egin dio eguraldiak.

Altxatu eta espero ez nuen bezala ama ere altxatu da. Gertatzen ari zenarekin lehen kontaktua izan dut. “ Han dicho en la radio que los autobuses han suspendido sus servicios”. Bai zera? Ez nekien Gasteiz zuri zegoenik ere! Eta orain zer? Ohera berriz ere?

Bai, hala izan da! Momentu horretan makina bat ikasle irudikatu ditut nire irudimenean ohera irribarre batekin sartzen. Gasteiztar, bilbotar, nafarrak, gipuzkoarrak … denetarik. Euskadiko txokoetako langile, ikasle, irakasle eta animali denak berriz ere oheratuz imajinatu ditut. Kalefakzioaren berotasunaz gozatzen imajinatu ditut. Pijama, egun batez, soinean ordu pare bat gehiagoz eramaten imajinatu ditut.

Gero, elurra zapaltzearen gogoari men egin diote batzuk. Beste batzuk, ordea, etxeko baretasunaz gozatu dute. Nik men egin diot gogoari. Txakurra eta argazki kamera lagun, parkera urreratu naiz, elurrak zer zeukan kontatzeko jakin nahian. Eta ezer gutxi esan dit …

Bazirudien gutxika ureztatzen hasiak zirela lurrak. Goizean zehar elurra baino putzu-elurtsuak eratu dira. Etxera bueltatzean oinak busti-bustiak nituelakoan galtzerdiak aldatu eta ateratako argazkietatik zein merezi zuen ikustera abiatu naiz. Betiko filtroa egitera, alegia. Normalean egindako argazkietatik %20 salbatzen delako. Oraingoan ere, hala izan da. Txakurrari eginiko erreportajea kontuan harturik, ia denak mugituta zeuden. Beste batzuek ez dute elurraren argi zurixka, jaso eta belztu dira. Baina, zer espero nuen txakurra geldirik egotea, elurteaz ezin disfrutatu?  Egia da, berak ere aukera dauka elurraz gozatzeko. Lehenengo 2013ko elurteaz gozatzeko ... 

Zorionatasun elkar banatua

“No es más rico el que más tiene, sino el que menos necesita".

Aberastasunak ez du jolasten materialtasunarekin. Ikeak argi utzi zuen, Agustin Hiponekoaren esaldiarekin. Gutxien behar duena izango da aberats.

Bizitzaz gozatzeko gutxi behar da, oso gutxi. Normalean konpainia da eragin zuzena duena. Segundo, minutu eta egun bakoitzaz disfrutatzeko kodea da. Ezkutuko zenbakia. Sakatu eta zoriontasunaren atea irekitzen da, algaraz eta irriez beterikoa.

Ondo pasatzearekin batera dator gero gozamena. Azken mailan. Poltsa ilun batean barnean esku sartu eta zaila dena aurkitzen. Oso zaila. Barne-barnekoa. Burua galtzea ahalbideratzen duena. Lortzean paradisuaren atea jotzea eragiten duena, tok-tok … Amaiezina izatea nahi, baina asko ez dirauena. 

Gozamena, biona. Denbora luzez mantendua. Hoberena, zoriontasun elkar banatua.   

Kafe Antzokia

Aiiaiiaiiaiiaijiji entzun zen bat-batean antzokiko beste puntatik. Zer nolako birikak, ene! Ezaguna egiten zitzaidan irrintzia zen hura. Lagun batekoa, agian. Bilatzen hasi beharrean patxaran baten bila habiatzen naiz barrara. Jendez gainezka egoten bada ere, gaur ez da egun horietakoa. Diru-zoroa atera, eta edaten hasi baino lehenagoko erritua bakar bakarrik egiten dut. Galduta bainago, berriz ere. Zer arraroa! Gora, behera, erdira, kolpea barrara eta barrura ... Pisu-kideak koadrilakoekin eta ni, erdi bakarrik. Lagunen bat topatzeko gogo gabe. Alkoholak gutxika bururanzko bidea irmo egiten du. Horren eragina zainetan nabaritzen dut. Dantzatu, dantzatu, dantzatu  … oihukatzen duen bitartean.

Bilboko 7 kaleetatik poteoan ibili eta gero, beste kalejira bat. Beste farra bat. Nola ez ba amaieran, Kafe Antzokira. Gure bigarren bizitokia. Unibertsitatean dagoen curriculumetik kanpoko osteguneroko aktibitate. Bertan jorratzen diren gaiak: mutilak, alkohola, dantza eta bestelako tontakeriak izaten dira. Dantzatzeko desirak olatu baten talka moduan gorputza astintzen zaituenean, gorputza bakarrik doa. Ta zuretzat udarako gau luzeak … Vendetta taldearen abestiaren soinuekin gutxika mugituz. Eta gutxika-gutxika lotsa galduz ... 

Gazi gozo

Gaur gereziondoak loretsu ikusi ditut. Hodei gabeko zeru urdinaren begiradapean. Urte berriaren esperantza kutsuaren usainak haizearen hegaldiarekin dantzan gozatu ditu orduak. Etorkizun gazitua, gozotua da bat-batean...

Txakur baten zaunkak errealitatera ekarri nau. Parkean jaun eta jabe den haritzaren itzalean erdi lokarturik. Apunteak lurrean nahastuta. Eguzki izpi bana sabelaldean. Zerua urdin eta txakurra alboan. Begira, galdezka... Esnatuko zara behingoz?

Printze Urdina

Ipuinen menpeko irudia nuen. Zaldi zurian datorren printzearen bila nenbilen. Egun batean, errealitateaz jabetu eta amore eman nuen ... Baina, bilaketa bertan behera utzi nuenean, hor agertu zinen. Gauean, erdi mozkorturik ... elkarri begira geunden. Zer edo zer gertatuko zelakoaren susmopean, eta gertatu zen ... Beiratu zaitez. Zaldirik gabeko printzea zara orain ... 

Bi ahotsak

Pentsamenduak isil eta jariakorrak. Sortu ginenetik ezkutuak, eta azaleratu nahi direnean hitzetan higatuak. Era nahasian landuak izaten dira, eta askotan bat-batekotasunez sortuak. Gu geu sortzaileak, gu geu haien ahotsa.

Bi ahots izaten ditugu, barneko eta kanpokoa. Pentsamenduak dira lehenengokoa, eta horiek izaten dira denbora osoan buruan darabiltenak. Kanpokoak, ordea, aireratzen dira. Forma hartzen dute, ordenatu eta konpartitzen dira.

Buruak aktiboki jarduten du, pentsamenduak eta hitzak uztartuz. Burutapenek normalean pisinera salto egiten dute. Hitzek ur hotzaren beldur, ertzean geratzen dira. Pauso bat atzerago, guztizko dantza egin gabe. Baina, egia da gu garela hitz izatera heltzeko tresna. Giltza. Osatu egiten ditugu, eraikitzen ditugu, elkar banatzen ditugu … nahi izanez gero, hori bai!

Albokoek haien berri izaten dute. Batzuetan,  inoiz edo behin … Bestetan gorde izaten ditugu, kutxatxo zaharrean. Bihotzean. Edo buruan bueltako dabiltza, gau eta egun. Hitz bihurtzeko amorerik eman gabe  Aireratzeko nahian.