Kontainerra betez

Azken asteetan abandonaturik zaituztet. Abandonaturik baititut sormenezko eta askatasuna ematen dizkidaten gauzak ere. Azterketen usain garratza logelan sartu zenitik, ikasteko abagunea soilik utzi duelako. Usain horrek aldendu nau hemen idaztetik edota egun eguzkitsu (udaberri honetan noizbait existitu izan bada) batean taberna bateko terrazan zer edo zer hartzetik.

Idazten, idazten nabil ... Ikasteko niri metodoak eskatzen duelako. Baina gogo barik, modu mekanikoan. Helburu bakar batekin; jo ta fuego nabil bigarren lauhilekoa salbatzeko esperantzarekin. Hilabeteetan nagitasuna gailendu den aztarna borratu nahian. Buruan dudan lekua moldatzen … tetrisean jolasten.

Hasia naiz, beraz, buruko-etxea altzariz hornitzen. Lauhilekoan eskainitako informazioa antolatzen, kokatzen. Altzari berri hauek nire buruko etxean lekua izateko estrategia deszifratu nahian. Momentuz lekua badago, soberan! Baina, hori bai azterketekin hasi eta laster modu eraginkorrean kolokatu dituzun altzariak ez diete lekurik utziko berriei. Eta erreformatzeko denborarik gabe, altzariak kontainerrera joango dira. Aurreko urtekoekin batera …

Bata bestearen atzetik. Inertzia hartuta azken azterketako informazioak lekua badu ere,  sartu zen bezala irtengo da. Orduan, buruko-etxetxoa berriz ere hustuz. Funtsezko duzun ohe ziztrinak eta mahaitxo aspergarriak iraungo dute, bai! Baina, argi izan horren beharrik ez izanik besteen bidea hartuko luketela. Kontainerra apurka-apurka betez.

Borobila

Egun BO-RO-BI-LA. Ufa kostatu zaio hitz magiko horri burua berriz lurretik ateratzea. Eguna korriketan hasi bada ere, gutxika unibertsoak egitekoak jarraian eta denbora galdu gabe antolatu dizkit. Horrela minutu bakoitzak eraginkortasun kutsua izateko. Eskertzekoa eta guztiz beharrezkoa. Aste hauetako leloa azken txanpa izanik, 48 orduko egunak behar baitira. Gaurkoak behintzat estresa leuntzea eta gogoak areagotzea lortu du.

Baina, dena ez da arrosa kolorekoa. Estresa arintzeak bere prezioa baitu. Zer uste zenuten ba krisi garaian bizitzak doaneko mesedeak egiten dituela? Ez horixe, nekea izan da oraingoan ordaina. Hala ere, egitekoen zerrenda murriztea eta gau parte honetarako begiak ireki ezinik egotearen eskaintzari baiezkoa eman, eta hemen nago zuei idazten. Zeregin gutxiagoekin eta begiak erdi itxita... Biharko egunak zer eskainiko didanaren zain. Oparia edo gaitza izango den jakin nahiez.

Hori ezean, buruari engainatu beharko diot esanez: Ahal dela, ahalko dugula! Ezina ekinez egina esaerari eutsi beharko diogula udako ate pisutsuak biratzeko.  

Kate zurruna

Katamalok esaten zuen berdin diola zein adinetakoak diren elkar ikusi gabeko egunak. Arlo askotan dauka zentzua horrek, baina nik gaur laguntasuna mahai gaineratu nahi dut. Berdin dio, berdin dio asteak edo hilabeteak pasatu izana. Berdin berdin besarkatuko diote elkarri lagun minek.

Barreak, ilusioa, txutxu-mutxuak … Gehienetan pozgarri eta zama pertsonalak arintzeko sendagaia izaten dira. Bestetan, buruhauste eta liskar bidaiarien gune. Zer dela eta bidaiari? Liskar horiek askorako ez direlako geratzen, etorri ziren bezala joaten dira.  

Norberak bere bidea hartu badu ere, urruntasunak hoztutako erlazioa segundo gutxitan berotzen da. Benetakoa bada, denborak ez dio minik egingo. Kate zurrun eta lodiak eguraldi txar eta onari eusten dion bezalaxe iraugo du. 

Bat hemen, bi hor

Irrika, gogoa eta betiko bi herriak atzean uztearen nahia batu ziren asteburu magikoan. Errepide luzeak, mendi berde argiak eta zeru urdina zipriztintzen zituzten hodeiak izan genituen lagun. Hotza gure laztanekin berotu eta isiltasunaren sekretua dezifratu genuen. Bitartean helmuga finkoa buruan, Asturias. Deskonexio-beharra asetzeko bidea. Gure lehen bidaia. Abentura zaletasunak txoko ederrenen ateak zabaldu zizkigun. Egunsentia mendi artean ikusi, eta eguzkia Ribadesellako zeruertzetik agurtu genuen. Elur artean galdurik, “mondogiloetatik” saltoka.

Elkarrekin gozatutako kilometro musikalek bidaia arindu eta gozotu zuten. Ametsak errealitate bihurtu ziren. Aske ginen gure ganbarako ohe gaineko izaretan imajinazioa marrazteko. Aske jolasteko ... 

Denbora arazo izatetik horren errege-erreginak izatera heldu, eta tren eta autobusen ordutegiei aio Pelaio esateko gai ginen. Arriondas herri txikiaren bidaiari izan ginen. Cangas de Onisen garagardo dastatzaileak. Covadongako Laku aurkitu ezinen topatzaileak. Ribadesellako portu ertzetik doazen oinezkoak. Potes herritxoaren kuttuntasunaren gozatzaileak. Eta nola ez ba, radar denen beldur ginen! Bi bat eginik, dena izan ginen.

Asteburu magikoa pasatu egin da baina, luzaroan iraungo du. Betiko grabatuta izango dugulako bihotzean. Argazki bat hemen, bi hor. Laztan bat hemen, bi hor. Herri bat hemen, bi hor. Maite zaitut bat hemen, bi hor. 

Bizitzaren lasterketa

Bat-batean. Inolako abisurik gabe. Prest egon gabe, gertakari latzek astintzen gaituzte. Bizitzaren krudeltasunak agurtu eta hotzikara batek jipoitzen gaitu. Malkoak jolastokira ateratzen dira. Hauen gozamenerako masailak txirrista aldapatsuak bilakatuz. Jolasean dihardute, gau eta egun. Ardura gabe.

Sentsazioak bizitzaren lasterketan korrikalariak izaten dira. Protagonistak. Iluntasunean  tristura da helmugara, bihotzera, heltzen den lehena. Mina eragiten digu, eta askotan negargura. Halere, sentsazio hau ez da luzaroan mantentzen. Badakigulako “ekaitzaren ostean datorrela barea”.

Beraz, egon lasai. Momentu txiki batean txapeldun izendatu den tristura, amaigabea dirudien arren, haizearen hegaldiarekin batera joago da. Argi izpi batzuk denborarekin bidea argitzen joango dira. Oroimenek eta bizitako momentu onek leunduko dute ekaitza, eta baretuko dituzte hotzikarak. Lasaitasunak irri bat marraztuko du lehen malkoak jolastoki zuten masail-ertzetan.

Jakin ezazu zaila izaten dela, neguan eguzkia irtetea. Berdina gertatzen da ekaitza gure soinean daramagunean. Baina, iluntasunaren sentsazioa ezagutu ostean, gogo handiagoekin hartzen dugu eguzkiaren berotasuna. Ikusiko duzu. Egunen batean argituko zaitu. Berotuko zaitu. Bizitzaren lasterketaren postuak alderantzikatu egingo dira. Argia nagusituko da, eta iluntasuna amesgaizto bat bezala gogoratuko duzu. 

Koba iluna

Koba iluna. Ura. Leuntasunezko muxuak. Berotasuna. Azal izerditsua. Gorputz bi, haragi freskoaren eske. Bata bestearen bila doazen laztanak. Pasioa. Zilborretik mihi puntarainoko hotzikara. Eta paretetatik behera doan izotzaren kolorekoak diren zure bi begiak parean.

Momentu batean denbora gelditu egiten da. Kobak kontrolagaitza den denboraren loturak askatu ditu. Momentuaz disfrutatzen hasi, eta beste denak ez dauka garrantzi handirik. Biluztasunak hotza indartu egiten du, baino odolaren suak leundu. Sentsazio anitz buruan bueltaka. Estrogeno hormonak eta testosterona elkarrekin dantzan dabiltza. Eskutik lotuta, desira areagotuz eta zentzuei atea irekiz.

Koba txiki eta ilunean besarkatuta, berotasuna banatzen duzuela badakizu. Honen atea erdi irekita dagoela, badakizu. Bat-batean norbait sartu daitekeela badakizu. Baina gustatzen zaizu. Arrisku pittin horrek, plus morboso bat dauka. Desira sexualaren botoia piztu da, irratiko estudioen on air botoi gorriaren antzera. Sentsazio bat da, badakizu. Horrekin batera kitzikapena datorrela badakizu. Desiraren kontzentrazio praktikoa.  

Umel, bustita, hezea … Paretako izotz-turrustek hoztasuna eta berotasuna kontrastatzen dute. Ezer ez da nahikoa zu gelditzeko, gozamenaren bila zabiltza. Beraren gozamena eta zurea aldi berean. Lortzen duzu. Mila zatitan lehertzen zarete, eta momentu horrekin geratzen zara. Elkarri begira. Koba ilunean babestuta. Koba ilunean besarkatuta. 

Marisargento

Gaur berriz ere itzartu naiz, ezin loak hartu. Nire buruak ez du ondo funtzionatzen ala? Txakurra alboan, lo sakonean. Zelako inbidia! Txakurra izan nahiko nuke … Lokartuta bazter guztietan, lurrean botata. Kaka egin eta beste batek jaso dezala. Jana eta beroa aseguraturik. Azterketa barik …    

Kaka putzaa!! Azterketa ahaztuta neukan. Nire subkontziente argiak esnatu nau. Bere ahots robotikoarekin, erreaktore nuklearra balitz bezala: “ PiPiPiPi. Alerta, alerta. Ikasi beharra dago. Ez dago denborarik.”  Hara! Nor agertzen den orain nire burmuinaren ezkerreko partetik, nire kontzientzia maitea. Beti hain lirain jantzita, perlak belarritako eta ezpainak gorri-gorri. “ Ez dagoela denborarik? Denbora izan zenuen ordenagailuan serie hori ikusteko. Denbora mutil horrekin hitzartzeko eta kafe bat hartzeko.”

Bla, bla, bla, bla … Beti berdin Marisargento. Duela urte batzuk horrela deitzea erabaki nuen, gomendioak eman beharrean agintzen dabilelako. “ Agintzen? Zure onerako da, neska! Ez ulertzea ere …” Ikusten duzuenez, bi ama dauzkat; biologikoa eta Marisargento. Zelako zorte nirea!

Ardiak zenbatzeko metodoarekin hasiko naiz. Bat, bi, hiru, beltza … Gauzak ez dira aldatzen egun batetik bestera, maiz agertu ohi da ardi beltza lokartu baino lehen. “ Nola ez da agertuko ba! Zu izango zara ardi beltza, azterketa gainditzen ez baduzu.” Joan zaitez pikutara, eta utzi nazazu lo egiten behingoz; mesedez, arren, otoi … sinonimoen zerrenda errepasatuz lokartu egiten naiz, Marisargento edo Robot Nuklearrak berriz esnatzen nauten arte.