Hunkipena sentitu dut esaldia irakurtzean, bihotzean bultzada gogorrago bat. Betidanik pentsatu izan dut, pertsonen arteko
konexio moduko bat zegoela. Bat-batean egiaztatu da nolabaiteko “txip” bat dugula. Zeinak seinaleak
ematen dizkigun: deitu, musukatu, besarkatu, irribarre egin … Gehienetan
positiboak diren keinuak izaten dira.
Ez al
zaizue inoiz gertatu, norbaiti deitu, eta komunikatzen egotea? Gure lehenengo
erreakzioa izaten da: “ Zer arraio gertatzen da!”. Kasu hauetan bi pertsonek
aldi berean deitzeari ekin diote, eta “txipek”
txinpartak ateratzen dituzte, bidean topatzen direlako. Seinale hauek gidatzea
dute helburu, eta normalean konturatzen zarenerako bidaliak izan dira.
Momentu
egokian babesa, maitasuna eta indarra bezalako sentimenduak bidaltzea, beste pertsonarentzat
eguneko oparirik ederrena izan daiteke. Arnas fresko bat bidean aurrera jarraitzeko. Nik ere jaso izan ditut seinale hauek: " Animo, gutxi geratzen da eta!"; beharreko besarkada bat ... mila gauza.
“Txipa”
“de serie” dago, eta seinaleak modu magikoan garraiatzen dira airetik
zehar. Hoberena da pasibotasun batean bidaltzen direla, inolako esfortzu extrarik gabe. Heldu, heltzen direlako.
No hay comentarios:
Publicar un comentario