Konposta

Birziklapenaren funtsa beste funtzio berbera edo berria izango duen produktua sortzea da. Hori aintzat harturik, birziklatu behar nuen duela pare bat urte idatzitako ipuin txikia. Baina, aldaketak egiten hasi eta konturatu naiz pentsatzen nuena baino zahartuagoa zegoela. Ez zela, nire buruak bikaintzat zuen ipuin berdina. Jada muinak ez baitu nire bizitzan garai horretan zuen garrantzi berbera.

Ipuina, ipuina izaten jarraituko zuen. Funtzio berbera izango zuen beraz, kontatzea. Izan ere, nire ipuina birziklatze-espirituaz busti eta eskegitzea nuen xede. Baina, zertzelada gutxi batzuk marraztu ostean ipuinak zuen muina guztiz alderantzikatu dut. Galdurik ibili naiz zer esan nahi nuen aurkitu ezinean. Xarma dena haustu dut denbora gutxian.

Bakardadearen gatibutasuna zen ipuinaren ardatza. Bakartasunaren beldur izan bainaiz, urte askotan. Esan beharra daukat, gaur, lehen ez bezala bakartasun hitzak ez duela lehen zuen eragin iguala. Azken urteetan beren kutsu positiboa xurgatzen hasia naizelako.

Nolatan birziklatuko dut, jada nire ez den kontaketa? Momentu bateko gauza izan zena berrargitaratu behar da? Funtzionaltasunez sortua izan zen ipuinak, funtzio berria izan dezake? Izan dezake, baina, bere jaiotza izan zuen eta bizirik dirau, hala ere, badirudi aldatzeko gogorik ez duela. Esentzia aldatu beharko nioke eta ez dago prest.

Garaiak aldatu egiten dira, pertsonak aldatzen diren moduan. Baina, aldatzeak esfortzu bikoitza eskatzen dizunean, badirudi aldatzeko gogoa ez dagoela azalean. Nik uste dut, gaur ipuinak ez aldatzea horren oihua transmititu didala. Egun horretako mezua helarazteko sortu izan zela aitzaki. Birziklatzeko gogoak izanda hobe konposta egitera joatea!