Birziklapenaren
funtsa beste funtzio berbera edo berria izango duen produktua sortzea da. Hori
aintzat harturik, birziklatu behar nuen duela pare bat urte idatzitako ipuin
txikia. Baina, aldaketak egiten hasi eta konturatu naiz pentsatzen nuena baino
zahartuagoa zegoela. Ez zela, nire buruak bikaintzat zuen ipuin berdina. Jada
muinak ez baitu nire bizitzan garai horretan zuen garrantzi berbera.
Ipuina,
ipuina izaten jarraituko zuen. Funtzio berbera izango zuen beraz, kontatzea.
Izan ere, nire ipuina birziklatze-espirituaz busti eta eskegitzea nuen xede.
Baina, zertzelada gutxi batzuk marraztu ostean ipuinak zuen muina guztiz
alderantzikatu dut. Galdurik ibili naiz zer esan nahi nuen aurkitu ezinean.
Xarma dena haustu dut denbora gutxian.
Bakardadearen
gatibutasuna zen ipuinaren ardatza. Bakartasunaren beldur izan bainaiz, urte
askotan. Esan beharra daukat, gaur, lehen ez bezala bakartasun hitzak ez duela
lehen zuen eragin iguala. Azken urteetan beren kutsu positiboa xurgatzen hasia
naizelako.
Nolatan
birziklatuko dut, jada nire ez den kontaketa? Momentu bateko gauza izan zena
berrargitaratu behar da? Funtzionaltasunez sortua izan zen ipuinak, funtzio
berria izan dezake? Izan dezake, baina, bere jaiotza izan zuen eta bizirik
dirau, hala ere, badirudi aldatzeko gogorik ez duela. Esentzia aldatu beharko
nioke eta ez dago prest.
Garaiak
aldatu egiten dira, pertsonak aldatzen diren moduan. Baina, aldatzeak esfortzu
bikoitza eskatzen dizunean, badirudi aldatzeko gogoa ez dagoela azalean. Nik
uste dut, gaur ipuinak ez aldatzea horren oihua transmititu didala. Egun
horretako mezua helarazteko sortu izan zela aitzaki. Birziklatzeko gogoak
izanda hobe konposta egitera joatea!
