Lehen
eguzki izpi beroak gaurkoak. Zelako poza! Azken bolada honetan ez baita “Lorenzo”
gehiegi atera kalera. Artilezko jertsea, pasaden astean meheegia zena, lodi
sentitu dut gaur. Praketatik zeharkatzean hanketan goxotasuna nagusitu da.
Begiak itxi eta zerura begira arnastuz, epeltasunaren sentsazioa gorde nahi izan dut potetxo
txiki batean. Etorkizunean hoztasuna ekiditeko. Hotz sentitzean potetxoa ireki
eta sentsazioa usainduz berotu nadin. Baina momentu horretan birikak baino pote
hobeagorik ez dut aurkitu eskura. Eta arnastuz – arnastuz gorde izan dut
sentsazioa.
Etxera
heldu, eta txakurrak kalera irteteko urduritasuna eta gogoaren nahasketa
antzeko bat igorri dit. Gaurkoan behintzat zeru urdina nagusitzen zen, eta ez
azken eguneko euri zaparrada nazkagarriak. Nagitasuna alboratuz, “Animo, Ane!”
oihukatu diot nire buruari. Aldi berean, irudikatu dut txakurra goiz osoan
etxean bakarrik, bueltaka gela batetik bestera. Zoritxarrez kaka jasotzen
badiogu ere, gu gara kalera irteteko giltza bakarra. Ateak irekitzen ikasten
duen arte!
Gutxika
irakatsi gabeko gauza asko dakizki. Azken egunetan negarrez gehiegi egiten du. Amorrua
ematen dit, eta normalean esaten diot bere negar-soinua imitatuz, “ nik ere
dakit hori egiten”. Baina, beti bezala berari interesatzen zaizkion hitzak
barneratzen ditu. Txakur honek, eta suposatzen dut animalia askok bezala, gizakiaren
izaeran berdintasunak dituela. Askotan aitak esaten du: “hitz egitea bakarrik
falta zaio gutako bat izateko”. Eta askotan egia da, begietara begiratu eta
hor dituzu bi begi marroi ilunak zuri deika. “Atera nazazu, atera nazazu, kaka egin behar dut.”
