Bidean oinatzak uzten ditugu,

eta horiek dira pasaportean

zigilu bat bezala zanpatzen direnak;

leku bat, pertsona bat, esperientzia bat ...

lunes, 23 de septiembre de 2013

Elementuen kontra

Kongestionaturik nabil. Azken bi egunetan nire kirolik gogokoena kleenex-paketea hartu eta buruan hodeien artean agertzen diren txoriak uxatzea da. Arma boteretsua da buruko hodei trinkoak leuntzeko, eta berriz arnas freskoa hartzeko.

Toxik kartela kopetan zintzilikatuta neukala campusean zehar ibili izan naiz. Espero nituen sei orduak azkar pasa zitezen esperantzarekin. Normalean animo grisek, eguraldi grisa dakartzate. Baina, gaur eguraldiak beste bide bat hartu du. Eguna bero, ni hotz.

Mukizapien paketea zintz egin baino lehen amaitzen ari dela dirudi, bata bestearen atzetik … Zakarrontzian hasita dagoen mendi zuriarekin nahasten diren kafearen plastiko-edalontziei begira geratu naiz. Hara! Urtean 6.000 euroko saria eskaintzen dute. Klase-kideekin komentatu eta inoiz horrelakoak ez direla tokatzen adostu dugu (guri behintzat ez). 

Amesten hasi baino lehen autobuserako bidean murgildu naiz. Klaseko orduak pasata autobuseko siesta zetorrela pentsatzean poztasunak hartu nau. Laster nahia hauts bihurtu da. Busa topera eta bigarrenarekin Bilbora. Hemen igotakoen artetik alboan mari kotorra jarri zait oihuka eta algaraka. Ez zen egongo beste lekurik? Badirudi ezetz. Orain buruan bueltaka neuzkan txorien falta sentitu dut, kotorraren ahots desatsegina  aldentzeko. Ezinezkoa. Gaur elementuen kontra noa. Elementuak 1 - Ane 0. 
 

miércoles, 18 de septiembre de 2013

Bat, bi, hiru ...

Autobuserako bidean ilean nahasturiko zirimiria Campuserainoko kaminoan lagun izan dut. Euriak ekarritako hezetasun hotzak ohearen goxotasuna klaska batean ufatu du. Bitartean kristalaren baporetik beste aldera doazen arbolak ikusi ditut. Bat, bi, hiru … Abiadurak distortsionatzen dituen  arbolak. Bat, bi, hiru … Atzean geratzen diren egunak bezalakoxeak.

Bat-batean udako lehen egunetan hasitako lasterketaren helmuga bistaratu dut. “ERRUTINA” larriz idatzita duen kartela zeharkatzen imajinatu dut neure burua. Oporrak amaitu direla gogoratzean, Inspirazioaz oroitu naiz. Egunak pasa dira honek bisita egin ez didanetik.

Hasieran zekarren haize freskoa gastatzen ari zaiola iruditu zitzaidanean oporretara joateko aholkatu nion. Azken boladan ez zebilelako hasieran bezain fin. Atea eztiki jotzen zuen, ez zetorren gogotsu. Kontaktatuan jartzen saiatu naizen arren, badirudi kanpoan jarraitzen duela. Horrela den bitartean beste batzuk izango ditut ate joka, Logura eta Nagitasuna ez baitira hain errez nekatzen; egunero kristonako kolpeekin datoz. Bat, bi, hiru …